Ο Γ. Ζελιλίδης ερευνά σε βάθος τον τρόπο οργάνωσης της Υγειονομικής Υπηρεσίας του ΔΣΕ: Τα νοσοκομεία, τους νοσοκομειακούς σταθμούς, τα λαϊκά νοσοκομεία, τις θεραπευτικές και χειρουργικές μεθόδους, τον εξοπλισμό, τα νοσοκομειακά οχήματα, το υγειονομικό προσωπικό και την υπέρβαση των αντίξοων συνθηκών και της συνεχούς επίθεσης από τον αντίπαλο και τον αστικό στρατό.

Η περίθαλψη των μαχητών και των μαχητριών του ΔΣΕ από τραυματισμούς, η θεραπεία τους από ασθένειες και, από την άλλη, η δημόσια υγεία στις περιοχές στις οποίες επικρατούσε ο ΔΣΕ ήταν νευραλγικό ζήτημα για την πορεία και την έκβαση του αγώνα του.

Το βιβλίο είναι αποτέλεσμα κοπιώδους προσωπικής έρευνας του συγγραφέα, ένα πραγματικό εφόδιο για όσα χρειάζεται να διαθέτει ένας επαναστατικός λαϊκός στρατός στην πάλη για την ανατροπή της αστικής εξουσίας. Η πρόσφατη ανακάλυψη και ανάδειξη υποδομών από τα νοσοκομεία του ΔΣΕ υπενθύμισαν ότι ο ΔΣΕ, πέρα από τη στρατιωτική αναμέτρηση με τον αστικό Εθνικό Στρατό, στηριζόταν στην πολιτική καθοδήγησή του, στο έργο της Προσωρινής Δημοκρατικής Κυβέρνησης, στην επιμελητεία, στην εκπολιτιστική-μορφωτική δραστηριότητα και στην Υγειονομική του Υπηρεσία.

Ογδόντα χρόνια μετά, σε συνθήκες ενός πιθανού γενικευμένου ιμπεριαλιστικού πολέμου, οι ταξικές αντιθέσεις οι οποίες γέννησαν τον ΔΣΕ, τα ταξικά συμφέροντα τα οποία κινδύνευσαν από την τρίχρονη δράση του και η διέξοδος για τα εργατικά-λαϊκά στρώματα είναι παρόντα.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΤΟΥ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ

Ο Γεώργιος Ζελιλίδης του Δαμιανού και της Χαρούλας γεννήθηκε το 1954 στο χωριό Κάτω Σχολάρι Θεσσαλονίκης. Οι γονείς του ήταν αγρότες και από την παιδική του ηλικία δούλεψε πολύ σκληρά στα χωράφια. Για χρόνια κο-ντά στον πατέρα του γυρνούσε τις συνοικίες της Θεσσαλονίκης και πουλούσαν στη «γύρα», όπως λέγανε, σταφύλια, καρπούζια κλπ. Σύντομα απέκτησε ταξική συνείδηση.

Ο παππούς του, Γεώργιος Ζελιλίδης, και ο πατέρα του ήταν αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης. Στα χρόνια μετά από τη Συμφωνία της Βάρκιζας, ο παππούς του κλείστηκε φυλακή στο Επταπύργιο. Έπειτα, στάλθηκε εξορία στη Μακρόνησο, στη Γυάρο και σε άλλα νησιά.

Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας της 21ης Απρίλη, ο Γιώργος Ζελιλίδης δεν έχασε ποτέ την επαφή με το ΚΚΕ. Άκουγε καθημερινά τον ραδιοφωνικό σταθμό «Φωνή της Αλήθειας» και το Ράδιο Μόσχα.

Το 1972, έφυγε για σπουδές στην Ιατρική στην Μπολόνια της Ιταλίας. Εκεί, πήρε μέρος στον αντιδικτατορικό αγώνα. Αρχές του 1977, γίνεται μέλος του ΚΚΕ, τιμή την οποία έχει μέχρι και σήμερα. Τα δύο τελευταία χρόνια των σπουδών του, ήταν Γραμματέας της Κομματικής Οργάνωσης Μπολόνιας του ΚΚΕ.

Επέστρεψε στην Ελλάδα και πήρε την ειδικότητα του ακτινολόγου στο νοσοκομείο Γενικό Κρατικό Αθηνών. Στη συνέχεια, εργάστηκε στο νοσοκομείο της Λιβαδειάς.

Διατέλεσε πρόεδρος της Ένωσης Νοσοκομειακών Γιατρών Βοιωτίας (ΕΝΙΒ). Ήταν μέλος του ΔΣ της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ και για πολλά χρόνια πρόεδρος του παραρτήματος ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ Λιβαδειάς.

Για πάνω από 25 χρόνια ασχολείται με πάθος, καθημερινά, με την έρευνα και την ιστορία του ΔΣΕ. Συμμετέχει στην ομάδα για τους Ιστορικούς-Ταξιδιωτικούς Οδηγούς του ΔΣΕ. Δημοσίευσε άρθρα για τον ΔΣΕ στον «αγαπημένο μας Ριζοσπάστη», όπως αναφέρει, και στο περιοδικό Εθνική Αντίσταση. Ευτύχησε να γνωρίσει πολλούς μαχητές του ΔΣΕ.