Ο Γιάννης Μαγκλής εξιστορεί τη ζωή ενός «παραδαρμένου παιδιού του αιώνα μας», του Δημήτρη. Η αφήγηση ξεκινά από τα πρώτα, δύσκολα χρόνια της ζωής του, σημαδεμένα από τον θάνατο του πατέρα και τον αγώνα της καλοσυνάτης –σχεδόν αγίας– μητέρας και της σακατεμένης αδερφής του.

Με όνειρο να σπουδάσει, ο Δημήτρης ρίχνεται από νωρίς στη βιοπάλη: Στο καμίνι, στα χωράφια της Καλύμνου, στο σφουγγάρι, μέχρι και ναύτης σε κοντραμπατζίδικο. Ο τόπος δεν τον χωρά. Φεύγει για την Αθήνα και στη συνέχεια εργάζεται σε σπογγαποθήκη στην Αίγινα, ώσπου ξεσπά ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος. Ακολουθούν μήνες πείνας, αδιάκοπων δοκιμασιών, στιγμές φρίκης, αλλά και ώρες αντίστασης στον κατακτητή.

Στο έργο του Μαγκλή, όμως, κυριαρχεί η πίστη στον συνάνθρωπο, ιδιαίτερα στον εργάτη, για τον οποίον, όσο περισσότερο «δρωτάρι» τρέχει στο κορμί του, τόσο μεγαλύτερος είναι ο θαυμασμός του συγγραφέα.

Μετά από την Απελευθέρωση, ο Δημήτρης, ειρηνοδίκης πλέον και νέος πατέρας, καταγράφει τη ζωή του και εκφράζει την πεποίθηση ότι «η ανθρωπότητα ολάκερη στέκεται απάνω στην κόψη του σπαθιού και ζυγιάζεται. Ίσως ένας Άνθρωπος μονάχα αν σωθεί, να γίνει αιτία η ζυγαριά να γείρει στη μεριά του καλού».

Σε αυτήν τη μεριά της ζυγαριάς βρίσκεται ο Μαγκλής και με την πένα του δίνει με οξυδέρκεια και επιδεξιότητα τις αντιφάσεις της «ανθρωποφάγας» κοινωνίας και καταλήγει στο διαχρονικό συμπέρασμα πως «ο άνθρωπος είναι δύναμη μεγάλη».

Το μυθιστόρημα Τ’ αδέρφια μου οι άνθρωποι πρωτοεκδόθηκε το 1957 και το 1959 τιμήθηκε με το Α΄ Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνίας. Με δεκάδες χιλιάδες αναγνώστες και αλλεπάλληλες επανεκδόσεις, καθιερώθηκε ως ένα από τα κορυφαία έργα της ελληνικής πεζογραφίας.

Βιογραφικό του συγγραφέα

Ο Γιάννης Μαγκλής γεννήθηκε το καλοκαίρι του 1909 στην Κάλυμνο. Ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές του στο νησί και από μικρός ήρθε σε επαφή με την επεξεργασία των σφουγγαριών, αποκτώντας βαθιά γνώση του εμπορεύματος που σφράγισε τη ζωή της ιδιαίτερης πατρίδας του.

Σπούδασε στη Χάβρη γαλλική γλώσσα και οικονομικά. Αργότερα, ανέλαβε τη διεύθυνση σπογγεμπορικής επιχείρησης στο Παρίσι για έξι χρόνια. Λόγοι υγείας τον ανάγκασαν να επιστρέψει στην Ελλάδα, όπου υποβλήθηκε σε νεφρεκτομή. Κατά την περίοδο της ανάρρωσής του, γνώρισε τη σύζυγό του, Νότα Φασέα, με την οποία απέκτησε δύο γιους.

Κατόπιν, διορίστηκε διευθυντής επεξεργασίας σφουγγαριών στην Αίγινα. Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, παρέμεινε στο νησί, καθώς δεν έγινε δεκτός στο μέτωπο για λόγους υγείας. Εντάχτηκε στο ΕΑΜ ως υπεύθυνος, αρχικά, στην περιφέρεια της Αίγινας και, στη συνέχεια, στην Κηφισιά ως διαφωτιστής.

Η συγγραφική του πορεία είχε ξεκινήσει ήδη από το 1939, με την έκδοση της συλλογής διηγημάτων Οι κολασμένοι της θάλασσας. Ακολούθησε πλούσιο έργο 27 βιβλίων (μυθιστορήματα, διηγήματα, θεατρικά έργα) και μεταφράσεων από τα γαλλικά και τα ιταλικά. Δύο φορές προτάθηκε για το Νόμπελ Λογοτεχνίας.

Παρέμεινε βαθιά δεμένος με την Κάλυμνο, την οποία επισκεπτόταν τακτικά και θεωρούσε πάντα πνευματική του πατρίδα. Έφυγε από τη ζωή το Μεγάλο Σάββατο του 2006.