ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Δεκαοκτώ έργα καμωμένα με κάρβουνο, σινική μελάνη και μολύβι, πάνω σε χαρτί ακουαρέλας (30×40 εκ.), αφιερωμένα στη μνήμη των 400 εκτελεσμένων κομμουνιστών, οι οποίοι ηρωικά έπεσαν μπροστά στα επαίσχυντα τείχη του κολαστήριου Γεντί Κουλέ.

Ο Αγάπιος Σαχίνης έχει ξαναδοκιμάσει να αποδώσει με τα υλικά των εικαστικών τεχνών τους τόπους μαρτυρίου, καθώς και ίδιος έχει δοκιμαστεί στις φυλακές Θεσσαλονίκης, Αλικαρνασσού, Αίγινας και Αβέρωφ, κατά τη διάρκεια της δικτατορίας.

Μάλιστα ο εκτοπισμός του που ακολούθησε στο Λακκί και στο Παρθένι της Λέρου, απ’ όπου θα απολυθεί το 1972, θα του δώσει την ευκαιρία να μελετήσει ιστορία της τέχνης, σχέδιο και ζωγραφική.

Όλα τα έργα έχουν φιλοτεχνηθεί σε μαύρο χρώμα, που όμως πρόσκαιρα ολοκληρώνεται στα όρια της διαμαρτυρίας και της καταγγελίας, γιατί η προσδοκία του αποτελέσματος έλκεται από το παντοτινό φως του σοσιαλισμού.

Οι μορφές των φυλακισμένων, οι οποίοι δε θ’ αργήσουν να οδηγηθούν μπροστά στις κάννες των κατακτητών, δεν αναπαρίστανται ολοκληρωμένες. Εμφατικά εξηγεί το διάβημά του στο Προλογικό Σημείωμα «Οι σπουδές μου»:

«Πιστεύω ακράδαντα μέσα μου πως αυτός ο μοναδικός σε μέγεθος και σε πλούτο αξιών και θέλησης κόσμος είναι απερίγραπτος και τόσο λαμπερός, που ξεπερνά την όραση και της ψυχής μας.»

Από το όλον πηγαίνει στο μερικό και επικεντρώνεται στα άρβυλα του μελλοθάνατου, στο στρώμα του, στο κρεβάτι του, στο παράθυρο με τις σιδεριές που χώριζαν τον έγκλειστο από το έξω κόσμο.

Γι’ αυτό, παρατηρώντας τα δημιουργήματά του, κατ’ επανάληψη συναντάμε μάτια κι άλλα μάτια. «Αυτή η ομιλία των ματιών ήταν γνωστός κώδικας μεταξύ μελλοθάνατων, με τα μάτια τα έλεγαν όλα.»