Με επιτυχία η παρουσίαση της έκδοσης «Υποδομές – νερό. Κοινωνικό αγαθό ή εμπόρευμα;»
Με αμείωτο ενδιαφέρον πλήθος κόσμου παρακολούθησε το απόγευμα της Παρασκευής, την παρουσίαση της έκδοσης ΥΠΟΔΟΜΕΣ – ΝΕΡΟ. Κοινωνικό αγαθό ή εμπόρευμα; της «Σύγχρονης Εποχής», που πραγματοποιήθηκε στην αίθουσα Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδας (ΤΕΕ) και την οποία συνδιοργάνωσαν η «Σύγχρονη Εποχή» και η Τομεακή Επιτροπή Ενέργειας – Νερού της ΚΟ Αττικής του ΚΚΕ.
Στην εκδήλωση μίλησαν ο Μάκης Παπαδόπουλος, μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, ο Βασίλης Μπέλλος, επίκουρος καθηγητής στο Τμήμα Μηχανικών Περιβάλλοντος του ΔΠΘ και συνεργάτης του Τμήματος Περιβάλλοντος της ΚΕ του ΚΚΕ και ο Μανώλης Χαρατσής, γραμματέας του Συλλόγου Προσωπικού ΕΥΔΑΠ και οργανωτικός γραμματέας της ΟΜΕ-ΕΥΔΑΠ.
Στην παρέμβασή του ο Μάκης Παπαδόπουλος φώτισε τη σημασία αφομοίωσης του περιεχομένου της έκδοσης, για την εύστοχη αντιπαράθεση με την κυβερνητική γραμμή αντιμετώπισης της λειψυδρίας στην Αττική και πανελλαδικά.
Αναφέρθηκε αναλυτικά στους 3 μύθους που προβάλλει η σχετική κυβερνητική προπαγάνδα: Το μύθο ότι η κυβέρνηση θα διασφαλίσει τάχα το νερό ως δημόσιο κοινωνικό αγαθό, επειδή η πλειοψηφία του μετοχικού κεφαλαίου της ΕΥΔΑΠ ΑΕ και της ΕΥΑΘ θα παραμείνει στο δημόσιο. Το μύθο ότι η λειψυδρία οφείλεται κυρίως στο φαινόμενο της ξηρασίας και το μύθο ότι το επενδυτικό πρόγραμμα της κυβέρνησης αποτελεί τη μοναδική λύση για το πρόβλημα.
Τόνισε ότι η μεγάλη αλήθεια είναι ότι στην Αττική και σ’ όλη την Ελλάδα αναμετριούνται 2 στρατηγικές, 2 πολιτικά σχέδια για τη διαχείριση του νερού.
Το σχέδιο που υπηρετεί τη στρατηγική του κεφαλαίου και της ΕΕ, που στηρίζουν τα κόμματα του συστήματος. Το σχέδιο που διασφαλίζει κερδοφόρες επενδύσεις για το κεφάλαιο, προωθεί την πλήρη εμπορευματοποίηση του νερού και φορτώνει τα βάρη και τα ματωμένα πλεονάσματα στο λαό. Η πολιτική που αντιμετωπίζει αποσπασματικά τη διαχείριση του νερού, αποσυνδεδεμένη απ’ τη διαχείριση των κινδύνων πλημμύρας που μεγαλώνουν στη σημερινή Αττική. Η πολιτική που προωθεί τη νέα ΚΑΠ και όχι τη στήριξη των αγροτών στον τομέα της άρδευσης. Η πολιτική που ευθύνεται για το μεγάλο έγκλημα, την καταστροφή με την πλημμύρα στον κάμπο της Θεσσαλίας.
Και απ’ την άλλη, στον αντίποδα, βρίσκεται το ενιαίο σχέδιο διαχείρισης και προσφοράς του υδάτινου δυναμικού, με γνώμονα το σύνολο των λαϊκών αναγκών, που προτείνει το ΚΚΕ.
Αναφέρθηκε αναλυτικά στην υπεροχή του σοσιαλισμού, για να καταλήξει:
«Και φυσικά εμείς, οι δυνάμεις του ΚΚΕ, δεν περιμένουμε παθητικά “κάποια μεγάλη μέρα” του σοσιαλισμού για να υλοποιηθεί η πρότασή μας.
Μπαίνουμε σήμερα μπροστά για να ανοίξει ο δρόμος της ανατροπής.
Είμαστε καθημερινά στον αγώνα, στην αναμέτρηση, στη σύγκρουση με τη στρατηγική του κεφαλαίου και της ΕΕ.
Σημαδεύουμε τον πραγματικό αντίπαλο, το σύστημα και όχι μόνο την κυβέρνηση Μητσοτάκη.
Προβάλλουμε μαχητικά σήμερα την ανάγκη ενός κράτους και ενός ενιαίου αποκλειστικά κρατικού φορέα υδάτων που θα υπηρετεί το σύνολο των αναγκών μας και όχι το καπιταλιστικό κέρδος.
Απαιτούμε σήμερα να σταματήσει το νερό να βρίσκεται στα χέρια ΑΕ και να καταργηθεί το νομοθετικό πλαίσιο που ενσωματώνει τις Οδηγίες της ΕΕ και εδραιώνει ακόμα περισσότερο την επιχειρηματική λειτουργία στο νερό.
Δίνουμε σήμερα τη μάχη:
– Για φθηνό, ποιοτικό νερό για το λαό, με άμεση μείωση τιμολογίων για ανέργους, χαμηλόμισθους, χαμηλοσυνταξιούχους.
– Για να καταργηθούν οι ελαστικές εργασιακές σχέσεις και να γίνουν οι αναγκαίες προσλήψεις μόνιμου προσωπικού.
– Για να υλοποιηθούν τα αναγκαία έργα χωρίς ΣΔΙΤ και συμβάσεις παραχώρησης.
– Για να υπάρξει πρόγραμμα ενημέρωσης και εκπαίδευσης του πληθυσμού για την αντιμετώπιση φυσικών καταστροφών, όπως οι πλημμύρες.
– Για να προχωρήσουν τα έργα αντιπλημμυρικής προστασίας και τα έργα ελέγχου και συντήρησης των υποδομών.
Μπαίνουμε μπροστά για να οργανωθεί πανελλαδικά η μεγάλη λαϊκή αντεπίθεση ενάντια στο σύστημα που εκμεταλλεύεται τη δουλειά μας, απειλεί και εμπορεύεται τη ζωή μας».
Ο Βασίλης Μπέλλος εξήγησε πως άλλο τα φυσικά φαινόμενα κι άλλο όσα έχουν να κάνουν με τις κοινωνικές οικονομικές και πολιτικές επιλογές. Στο ερώτημα εάν υπάρχει λειψυδρία, ανέδειξε με διαφάνειες πως η Αττική δεν έχει λειψυδρία αλλά ανομβρία και ξηρασία εκτεταμένη, ενώ επεσήμανε πως τα οποία έργα γίνονται, γίνονται με κριτήριο τα κέρδη των μονοπωλίων και όχι την ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών, όπως τα έργα αφαλάτωσης που προωθούνται ευρέως και αποτελούν στρατηγική επιλογή του κεφαλαίου.
Κάνοντας εκτενή αναφορά στις πλημμύρες ανέδειξε το ρόλο που παίζει ο ανθρώπινος παράγοντας μέσα από την αστικοποίηση, την αλληλεπίδραση με τις υποδομές και οι πολεμικές ενέργειες. Όλα αυτά δεν είναι ουδέτερα αλλά απόρροια του κυνηγιού του κέρδους. Ανέδειξε μάλιστα, πώς η αστικοποίηση στο έδαφος του καπιταλισμού, οδηγεί πέρα από τα πλημμυρικά φαινόμενα αυτά καθαυτά, και στις ταξικές επιπτώσεις ακόμα και των πλημμυρών!
Τέλος, επεσήμανε πώς οι ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και πόλεμοι οδηγούν σε καταστροφή αναγκαίων υποδομών, αναδεικνύοντας συγχρόνως σε αντιπαραβολή τις δυνατότητες της εποχής μας, οι οποίες διαρκώς μπαίνουν στο κρεβάτι του Προκρούστη λόγω της πολιτικής του κέρδους, στο βωμό των ευρωενωσιακων κατευθύνσεων.
Ο Μανώλης Χαρατσής έδωσε την πλήρη εικόνα από το τα όσα αντιλαϊκά και αντεργατικά ανοσιουργήματα έχουν συντελεστεί από την ιδιωτικοποίηση της ΕΥΔΑΠ τα τελευταία χρόνια, με χρονολογική αφετηρία το 1999 που το νερό απέκτησε τιμή, κι άρα εμπορευματοποιήθηκε.
Φώτισε το πώς η εντατικοποίηση και η περαιτέρω εμπορευματοποίηση οδηγούν σε διαρκή μείωση θέσεων εργασίας στην ΕΥΔΑΠ, με τα χειρότερα να έπονται ως το 2030, αφού η ΕΥΔΑΠ γίνεται μια υπερ-εταιρία, χωρίς νέες προσλήψεις, με την κυβέρνηση της ΝΔ να κρύβεται πίσω από «μπαλώματα» και λύσεις που καμία σχέση δεν έχουν με τις ανάγκες των εργαζομένων.
Συγχρόνως, ανέδειξε τις έμμεσες επιπτώσεις από την ιδιωτικοποίηση της ΕΥΔΑΠ, με ανάθεση έργων σε μεγαλοεργολάβους και τη διαμόρφωση σχέσεων εργασίας από δουλεμπορικά γραφεία ενοικίασης εργαζομένων, καθώς και τις άμεσες επιπτώσεις, όπως η εντατικοποίηση της εργασίας που χτυπάει κόκκινο, και που τώρα με το τερατούργημα της 13ωρης δουλειάς φέρει τη βούλα του νόμου.
Έκλεισε, με την ανάγκη συμπόρευσης των εργαζομένων του κλάδου με το ΚΚΕ, δίνοντας συλλογικά και οργανωμένα τη μάχη, διεκδικώντας τα αυτονόητα, ασφαλή μέτρα εργασίας και διασφάλιση της υγείας και της ανθρώπινης ζωής, ενάντια στις δραματικές συνέπειες για εργαζόμενους και λαϊκά στρώματα από την ιδιωτικοποίηση του νερού.